Soms verdwijn ik gewoon even. Ik weet niet hoe het komt, maar soms heb ik van die periodetjes dat ik even wegkruip in mijn veilige coconnetje. Lekker op de bank zitten, weinig mensen zien en spreken, gewoon even helemaal niets. En dan daarna denk ik: 'Wat zonde!! Ik had zo veel leuke dingen kunnen doen met m'n tijd! Ik had lekker uit kunnen gaan, of kunnen gaan hardlopen of skaten of op visite kunnen gaan bij mensen...' Maar ja, op zo'n moment
kan ik dat gewoon niet. Ik snap het zelf ook niet helemaal. Soms sluit ik me gewoon op in mijn huisje, in mijn wereld, en dan denk ik even dat ik alles zelf wel kan doen en op kan lossen.
Een hoop dingen kan ik ook wel helemaal selluf, maar soms is wat intermenselijk contact best wenselijk. Ik mis Eefje en Juudt en Djang en Eef... Iedereen die verder dan twee straten van me af woont moet het ontgelden en waarom? Omdat ik stiekem gewoon een beetje bang ben voor de wereld. Bang om groot te worden. Volwassen. Bang dat mijn leven 'echt' wordt. Want daar ben ik wel bijna. Nog een paar dingetjes inleveren, wat vakken-die-ik-meer-voor-het-leuk-doe-dan-v
oor-de-studiepunten volgen, nog twee stages en dan ben ik klaar. Goed, dat duurt dan nog wel minstens een jaar en een paar maanden, maar toch. Het einde komt in zicht. En daarna is het klaar. Ben ik echt groot. Moet ik gan werken. Ik probeer te ontsnappen aan de tijd, maar de klok loopt gewoon door.
Hoe vaak mensen ook nog denken dat ik 16 ben (zoals afgelopen week in de sportschool, whahahaha) of vragen of ik wel 18 ben als ik een fles Baileys ga halen, ik ben 25 en ik kan niet eeuwig de puber spelen en kinderachtig blijven doen. Ja, als ik 30 ben vind ik het vast nog steeds geweldig om met mijn gruwelijk foute Vans-laarsjes in regenplassen te stampen en ik hoop dat ik dat dan ook gewoon nog zal doen, maar verder raakt alles in mijn leven steeds meer georganiseerd. Zoals ik al zei; ik ga gewoon sporten. Morgen zelfs al. WAAAAAAAAAH!
Ik heb zo'n 10 jaar geen sportschool meer van binnen gezien en morgen gaan we. Proefles pilates en/of poweryoga, daar zijn we nog niet helemaal over uit. Ook dat is een stukje ratio, een stukje verstandigheid, waarvan ik dacht dat ik hem eigenlijk niet had. Voorlopig heb ik er echt nog heel veel zin in, maar ik weet niet hoe dat morgen is. En ik weet al helemaal niet hoe het gaat zijn na die les. Ik denk dat ik helemaal dood en gesloopt ben daarna, hahaha. Dat ik huilend in een hoekje een peuk ga zitten roken, om vervolgens mijn gebrek aan conditie en doorzettingsvermogen te beklagen.


Ow, maar ik was dus aan het zeuren over mijn antisociaalheid. En ik wilde even sorry zeggen tegen de mensen die ik daar het lijdende voorwerp van laat zijn. Ik vind jullie echt heel lief, geloof me! En als het aan mij lag liep ik dagelijks eventjes langs voor een praatje. Maar mijn hoofd is stom, dus als ik dan wil bellen of whatever, dan zegt zo'n gemeen stemmetje soms: 'Ja, maar wat nou als ze helemaal geen zin in jou hebben? En dan ga jij ze bellen of langskomen en dan durven ze straks uit beleefdheid nieteens nee te zeggen. '
Ik weet dat dat onzin is, maar dat stemmetje gaat nooit weg. Bluh.